به گزارش خودمونی؛ آدمی، مخلوقی است اجتماعی که حیات آن در گروی حضور در اجتماع است؛ هنرمندان همانند سایر انسانها و بسیاری از موجودات دیگر، راز بقایشان در اجتماعی زندگی کردن است.
این اصل خلقت است، زیرا اگر غیر از این بود، اصلاً موجودی خلق نمیشد؛ از آغاز خلقت، انسانهای اولیه و موجودات دیگر، راز بقای خود را در گروهی زندگی کردن یافتند.
بیشتر بخوانید:
در سوگ بهرام؛ وداع با استاد بهرام بیضایی در روز تولدش
سگهای وحشی خصیصهای دارند که در بین مخلوقات و حتی انسان امروزی کمتر دیده میشود؛ آنها بهصورت گروهی شکار کرده و از تولههای یتیم و پیرهای گروه که دیگر قادر به شکار نیستند تا آخر عمرشان مراقبت میکنند!
انسانها بر اساس اتفاقها و اکتشافهایی که افتاد، دستههای بزرگتری را تشکیل داده و کمکم به اجتماعی بزرگ تبدیل شدند؛ در همین دوران بود که انسانها متمدن شده و برای خود قانونی نانوشته یا نوشته قرار دادند تا طبق این قانون همه بتوانند در کنار هم زندگی کنند.
طولی نکشید که اختلافات بین جامعه شهرنشین شروع شد؛ بیشتر اختلافات به خاطر حب ریاست بود، زیرا هرکسی میخواست خودش هدایت جامعه را به عهده بگیرد، چون نفع خویش را در آن میدید.
افرادی که حب ریاست داشتند، برای خود یارگیری کرده و دستههای مختلفی را تشکیل دادند؛ دامنه این درگیریها به جنگ ختم شد، چه جنگ مسلحانه و چه جنگ روانی.
دود همه درگیریها فقط و فقط به چشم مردم رفته و میرود؛ امروزه، آن دستههایی که برای کسب ریاست به جان هم افتاده بودند، نام حزب بر خود گذاشته و با سلاحهایی بدتر و خطرناکتر از هم سلفان خویش، دوباره به جان هم افتادهاند.
شعار طلایی، اما پوشالی همه احزاب، وحدت و آبادانی کشور و آزادیخواهی است، ولی در عمل گونهای دیگر میاندیشند و نقشه میکشند.
سردمداران احزاب فقط و فقط میخواهند سکان هدایت در دست آنان باشد؛ در همه جهان، حتی در کشورهای کمونیستی سابق، تنها درصد بسیار کمی از جامعه عضو احزاب شده و میشوند، آنهم به خاطر کسب منافع شخصی.
اکثر مردم دنیادوست دارند خود تصمیم بگیرند، نه اینکه برای آنان تصمیم گرفته شود؛ منتهی سردمداران احزاب و بلندگوهای تبلیغاتیشان بهگونهای عمل میکنند که انگار همه مردم جزو حزب آنها هستند.
احزاب در سراسر جهان خود را مالک مردم میدانند و به خود حق میدهند برایشان تعیین تکلیف کنند! مردم سراسر دنیا به احزاب خوشبین نیستند، هرچقدر هم که احزاب مختلف تبلیغ کنند آنان به کسی که میخواهند روی خوشنشان میدهند.
آحاد مردم دنیا میدانند که سردمداران احزاب و عواملشان فقط و فقط سنگ خود را به سینه میزنند، اگر غیر از این بود، اختلاف عقیده احزاب به درگیری کشیده نمیشد.
کسی که میخواهد به مردم و جامعه خدمت کند، در هر زمان و در هر مقامی میتواند این کار را انجام دهد. آنانی که همهچیز را در بوق کرنا میکنند، منظور دیگری دارند و قصدشان خدمت نیست، هدفشان ریاستطلبی و تسلط بر همهچیز و همهکس است.
هر انسان آزادهای آرزویش وحدت همه مردم است؛ آنانی که غیر این فکر میکنند آزاده نیستند، بلکه کسانی هستند که میخواهند آزادی فکر کردن را از مردم بگیرند.
چند دسته کردن جامعه، کمک به مردم نیست، بلکه ماهی گرفتن از آب گلآلود و کسب و حفظ ریاست از طرف احزاب است.
هدف احزاب و آنانی که قصد خدمت به وطن خود رادارند، باید اتفاق مردم باشد، نه افتراق؛ هرگاه مردم، در سراسر جهان باهم متحد شدند، اتفاقهای خوبی افتاد و هرگاه دچار تفرقه شدند، بدترین حادثهها برای جامعههایشان پیش آمد.
جامع ایران نیز بهشدت از این موضوع رنجبرده و میبرد؛ گروههایی به نام احزاب یا چیزی شبیه به آن، مدام تفرقهاندازی کرده و بهجای نزدیک کردن جسم و دل مردم به یکدیگر، آنان را با ترفندهای گوناگون از هم جدا نگه میدارند، زیرا نفعشان در جدایی مردم از یکدیگر است، نه اتحاد و همدلی.
متأسفانه این معضل به جامعه هنری و بهخصوص سینمایی ایران نیز ورود پیداکرده و تهنشین شده است؛ اهالی سینما و هنر به دو گروه عمده و چند گروه خرده تقسیمشده و مدام تیغ رویهم کشیده و روح و جسم یکدیگر را خراش میدهند.
معلوم نیست کسانی که خود را تافتهای جدا بافته دانسته و سنگ روشنفکری را به سینه میزنند، چگونه بازیچه دست چند سیاستمدار قرارگرفته و بر طبل تفرقه میکوبند؟!
هنرمندان کنار هم نیستند!
اکثر هنرمندان و اهالی سینما، بهجای اینکه کنار هم باشند، روبروی هم قرارگرفته و با سنگ طعنه و تهمت یکدیگر را سنگباران میکنند!
اگر هنرمندان کنار هم باشند، بیشک اکثر مشکلات در عرصه هنر و سینما از بین خواهد رفت؛ وقتی اتفاق جای افتراق را بگیرد، دیگر کسی خارج از دایره هنر و سینما نمیتواند تصمیمات آنچنانی برای جمع فرهیخته بگیرد؛ تا وقتی اختلاف وجود دارد، پایین کشیدن فیلمها از روی پرده، توقف نمایشها و لغو مجوز کنسرتها ادامه خواهد داشت. سید رضا اورنگ
نویسنده: 
