به گزارش خودمونی، حدود ۳۰ سال است تئاتر شکوه خود را از دست داده، مدتهای مدیدی است که طنین صدای گامهای بزرگان تئاتر، همچون فرخ نعمتی سکوت سالنهای نمایش را نمیشکند.عقاب ابهت از صحنههای تئاتر پرکشیده و بر جای آن جغد رخوت نشسته است؛ عصر طلایی تئاتر پایان یافته و بازیگران این عصر طلایی یا در خاک خفتهاند یا در خاک غربت روزگار میگذرانند یا جذب سینما و تلویزیون شده و یا به گوشه عزلت رانده شدهاند.
بیشتر بخوانید:
سیمرغ تئاتر ایران با آمدن آنان به اوج رسید و با رفتنشان بر خاک نشست و بازیگران نسل بعد از عصر طلایی، نه خواستند و نه توانستند جای خالی آنان را پر کنند؛ اکثر این بازیگران نوخاسته، دارای مدرک عالی دانشگاهی هستند، اما چه فایده که لذت بازی در کنار بزرگان را تجربه نکردهاند تا از آنان، آنچه را که باید بیاموزند.
کلاسهای واقعی تئاتر در دانشگاهها و مدارس تشکیل نمیشود، روی صحنه و پشتصحنه تئاتر برقرار میشود و هنر، محدود به آموزشهای دانشگاهی نیست، این بارها و بارها ثابتشده است.
کدام دانشگاه رفتهای را سراغ دارید که جای فردوسی، حافظ، سعدی، مولوی و صدها بزرگ دیگر را پس از گذشت قرنها پر کند؟ و چه کسی توانسته جای بزرگان به دانشگاه نرفته تئاتر را پر کند؟
کسی منکر دانشگاه و تحصیل دانشگاهی نیست، منتهی بدون بهره بردن از تجربه بزرگان، امکان بزرگ شدن وجود ندارد.
باوجود بازیگران و کارگردانان بزرگ عصر طلایی، باید صدها بازیگر و کارگردان بزرگ داشته باشیم، چرا نداریم؟ مگر بعضی از این بزرگان در کلاسها به نو خواستهها درس نمیدهند؟
آنچه یک هنرمند را هنرمند میکند، استعداد، عشق به کار، تلاش و کسب تجربه از بزرگان فن است، اگر این فاکتورها در کسی وجود نداشته باشد، هیچگاه در کسوت یک هنرمند ظاهر نخواهد شد.
پای بزرگان تئاتر باید به صحنهها باز شود، با آمدن آنان، هم تئاتر رونق خواهد گرفت، هم نوخاستگان کسب تجربه میکنند و از همه مهمتر اینکه تماشاچیان حرفهای به سالنها بازخواهند گشت.
تئاتر، بازیگر اول و آخر ندارد، همه بازیگرند و حضورشان روی صحنه مهم است، برای همین جایگاه تئاتر بالاتر و والاتر از سینما و تلویزیون است.
بازیگران زیادی از صحنه دور شدهاند که هنوز دلشان با تئاتر است، درست است که گرد تجربه و خاک صحنه بر سر و رویشان نشسته، اما هنوز کاراییشان انکارناپذیر است؛ جوانان بروند، مقابلشان زانو بزنند و به هر قیمتی که شده آنان را به صحنه بخوانند تا از تجربه گرانقدرشان استفاده کنند.
مدیران نیز از آنان دلجویی کرده و دوباره پای پربرکتشان را به صحنهها باز کنند، حتی اگر شده برای چند ثانیه؛ تئاتر هنر همدلی است، همدلی نباشد تئاتر نیز نخواهد بود، همانطور که در این ۲۰ سال شاهد آن هستیم.
بازیگران بزرگی هنوز از عصر طلایی در قید حیات هستند که از وجود آنان باید نهایت بهره را برد، یکی از این بزرگان فرخ نعمتی بازیگر خوش قد و قامت و خوشصدای ایران است.
گامهای محکم او روی صحنه هر سکوتی را میشکست و صدای رعدآسایش چهارگوشه هر سالنی را به لرزه درمیآورد.
حضور او در صحنه ابهت خاصی به هر نمایشی میداد، هر حرکت و هر کلامش تماشاگر را مجذوب میکرد و هنگامی که او روی صحنه بود، کسی حتی پلک هم نمیزد تا بهقدر یک پلک زدن از بازی او غافل بماند.
دست روزگار، علیرغم میل باطنی او را به سمت تلویزیون سوق داد، جایی که اصلاً شایسته مقام هنری وی نبوده و روحیه او با چنین مکانهایی جور نیست.
سرنوشت ناخواسته، فرخ نعمتی را در دام تلویزیون و کارگردانان بینامونشان و پرمدعایش انداخته و او در قاب تنگ تلویزیون در فشار است، نگذارید بیش از این در تنگنا بماند.
فرخ نعمتی سیمرغی است که باید در عرصه تئاتر به پرواز درآید
فرخ نعمتی سیمرغی است که باید در عرصه پر شکوه و نامتناهی تئاتر به پرواز درآید تا شکوه بازیگریاش به چشم آید، او قناری خوشصدایی نیست که در قفس کوچک نگهش دارند.
مسئولان، مدیران، دستاندرکاران و نوخاستگان تئاتر بروند و به هر طریقی که هست باعزت و احترام این استاد دانا را به صحنههای پرشکوه تئاتر بازگردانند.
بیشتر بخوانید:
او به تئاتر نیاز دارد و تئاتر محتاج اوست تا دیر نشده به دلجوییاش بروید و به صحنهها بخوانیدش و نگذارید صحنههای تئاتر از بزرگان خالی بماند، همانگونه که گود زورخانه هیچگاه از بزرگان خالی نبوده و نخواهد ماند؛ امثال فرخ نعمتی کم نیستند، در انتظار نشستهاند تا به دلجوییشان بروند.
به خاطر تئاتر و برای آینده بهتر هنر نمایش، هرچه سریعتر سراغ آنان بروید و با هر ترفندی که شده آنان را به صحنه بازگردانید، جایی که به آنجا تعلق دارند؛ زیرا بازیگر توانای تئاتر دوست دارد روی صحنه جان به جانآفرین تسلیم کند، نه در گوشه خانه و دور از تئاتر. نویسنده : سیدرضا اورنگ
نویسنده: 
