به گزارش خودمونی، برای خیلیها، فوتبال بدون هیجان و صدای عادل فردوسی پور چیزی کم دارد. مردی که برنامهاش «نود» بود، اما خودش همیشه نمرهی ۱۰۰ را میگرفت.
سالهاست تصویر و صدای فردوسی پور را از فوتبال حذف کردهاند، اما مخاطب هیچوقت به نبودنش عادت نکرد. «نود» را گرفتند، عادل را از تلویزیون کنار گذاشتند، اما او از فوتبال نرفت. هر بار فقط از یک قاب به قاب دیگری رفت و دوباره مخاطبانش را دور خودش جمع کرد.
بیشتر بخوانید:
فاصله نقطه پنالتی تا دروازه فوتبال، چند متر است؟
حالا اما سایت «فوتبال ۳۶۰» از دسترس خارجشده و هنوز علت دقیقش مشخص نیست. فردوسی پور میگوید امیدوار است ماجرا فقط یک مشکل فنی باشد؛ اما همین اتفاق، حتی با وجود این ابهام، دوباره همان سؤال قدیمی را زنده کرده است: چرا تحمل فردوسی پور برای عدهای سخت است؟
البته بنا نیست دفاعی کورکورانه از عادل فردوسی پور کنیم. قرار نیست چون کسی او را دوست دارد، هر اتفاقی دربارهاش را ناعادلانه بدانیم.
اما حتی اگر طرفدار عادل هم نباشی، نمیتوانی از کنار تعداد سؤالهایی که در این سالها بیجواب مانده، بهسادگی عبور کنی.
علت تعطیلی برنامه ۹۰ و حذف عادل فردوسی پور چیست؟
چرا «نود» تعطیل شد؟ چرا عادل از تلویزیون کنار گذاشته شد؟ چرا پروژهی «۹۹» به آنتن نرسید؟ چرا گزارشهای آنلاینش متوقف شد؟ و حالا چرا سایت «فوتبال ۳۶۰» از دسترس خارج شد؟
ممکن است برای هرکدام از این اتفاقها توضیح رسمی وجود داشته باشد؛ اما وقتی این اتفاقها یکییکی کنار هم قرار میگیرند، سؤالها هم بیشتر میشوند.
بحث این است که چرا دربارهی یکی از محبوبترین چهرههای رسانهای ایران، هر بار باید بهجای یک پاسخ روشن، با ابهام تازهای روبهرو شویم؟
عادل نه سیاستمدار است، نه رهبر یک جریان سیاسی؛ اما چیزی دارد که برای هر رسانهای از خیلی امکانات رسمی مهمتر است: اعتماد مخاطب. اعتمادی که سالها در تلویزیون ساخت، اما تلویزیون صاحبش نشد.
اینکه میشود یک نفر را از یک شبکه حذف کرد، اما نمیشود به همین سادگی او را از ذهن مخاطبانش حذف کرد، شاید برای عدهای دردناک است.
بیشتر بخوانید:
عادل فردوسی پور سالها «فرزند رسانه ملی» بود؛ اما حالا هر بار که رسانهای برای ادامه کارش میسازد، دوباره با همان سؤال قدیمی روبهرو میشود:
آیا میشود صدایی را که میلیونها نفر انتخاب کردهاند، فقط با بستن یک قاب خاموش کرد؟
نویسنده: 
